Filistin’de gözleri kapalıyken de dünyayı görebilen bir çift gözün sesi olmak duasıyla… Merhaba. Benim adım Mahmud. Yaşımı sorsanız, bu topraklarda yaşın pek bir önemi olmadığını söylerdim.. Burada çocuklar takvimlere göre değil, yaşadıkları olaylara göre büyürler. Ama benim akranlarımdan biraz farklı bir yanım var; annem bana hep "Zamanın ötesini gören çocuk" der. Çünkü benim içimde, ne zaman gökyüzü kararsa ya da ne zaman sokaklar fazla sessizleşse konuşmaya başlayan bir ses var. İnsanlar buna önsezi diyor, bense sadece toprağın ve göğün bana fısıldadıkları diyorum. Bizim buralarda 6. his, bir lüks ya da mistik bir oyun değildir; bir yaşam refleksidir. Mesela, bazen kardeşlerimle tam oyun oynarken içimde aniden buz gibi bir rüzgâr eser. Kalbim hızlı hızlı çarpmaya başlar. Kimse bir şey duymamıştır henüz, ne bir motor sesi ne de bir uğultu… Ama ben arkadaşlarıma "Eve dönmeliyiz" derim. Birkaç dakika sonra, sokağımızın üzerinden geçen o gölgeler haklı olduğumu fısıldar. Benim önsezim, duvarların arkasını görmemi sağlayan görünmez bir göz gibidir. Biliyor musunuz, ben bu hisle sadece bugünü değil, geçmişi ve geleceği de hissedebiliyorum. Ne zaman yıkık dökük bir duvarın yanından geçsem, sırtımı o taşlara yasladığımda geçmişi duyuyorum. Dedemin babasının bu sokaklarda ilk adımlarını atışını, ninemin zeytin ağaçlarını sularken söylediği o eski şarkıları… Geçmiş, bizim buralarda toprağın altına gömülüp gitmiyor. Havada asılı kalıyor, her nefesimizde içimize doluyor. Ben o duvarlara dokunduğumda, sadece bir harabe değil, o harabenin içindeki yaşanmış neşeyi ve kahkahaları da hissediyorum. Geçmişim, benim köklerim ve o kökler içimde hep canlı. Peki ya gelecek? Herkes bize bakınca sadece karanlık, toz ve duman görüyor. Ama benim o güçlü içgüdüm, o dumanın arkasındaki parıltıyı da seziyor. Gözlerimi kapattığımda, bu sokakların yeniden çocuk sesleriyle dolduğunu, deniz kenarında korkusuzca koştuğumuzu görebiliyorum. Bu sadece bir çocukluk hayali değil, içimdeki o yanılmayan sesin bana vaadi. Gelecek, bir gün mutlaka o yıkılan duvarların arasından fırlayan yeşil bir filiz gibi doğacak. Bunu biliyorum, çünkü toprağın altındaki tohumların sabrını hissedebiliyorum. Bazen uzaklardaki insanları düşünüyorum. Ekranların başından bizi izleyen, acıyan ya da sadece başını çeviren o büyükleri… Onların da iç sesleri var mı? Onların 6. hissi, adaletin ve barışın ne zaman geleceğini onlara söylemiyor mu? Yoksa dünyanın gürültüsü, kalplerindeki o temiz pusulayı çoktan bozdu mu? Ben Mahmud. Geçmişin hatırasıyla beslenen, bugünü sezgileriyle koruyan ve geleceğe inatla gözlerini diken o çocuklardan sadece biriyim. İçimdeki o ses bana hep aynı şeyi söylüyor: "Karanlık ne kadar derin olursa olsun, şafak her zaman galip gelir." Ve benim hislerim, beni hiç yanıltmaz.