Sevgili dostlar Merhaba… Çiçeği burnunda bir sevincin gündoğumu ile geçen günümün ardından, satırlarım ancak ve ancak kızımı yazardı. Öyleyse buyrunuz… Bugün havuzun o keskin klor kokusu, burnuma bir zaferin ve üç yılın yorgunluğunun en saf kokusu gibi geldi. Tribünden ya da havuz kenarından bakıldığında görülen sadece kronometreye karşı bir yarıştı belki. Ama benim için, kızım Zehra’nın suyun direnciyle değil, kendi sınırlarıyla yaptığı o muazzam dansın zirve noktasıydı. Bugün Zehra’nın ikinci olarak sudan çıkması, bir annenin duasıyla bir antrenörün disiplininin suyun üzerinde birleştiği bir mühürdü. Zehra ile çıktığımız bu yolculuk, sadece bir spor dalına duyulan ilgiden ibaret değil. Biz bu yolu, güneş henüz şehri terk etmeden,akşamın o puslu karanlığında yola düşerek aşındırdık. Bir anne olarak onun uykusunu bölmeye kıyamazken, bir antrenör kararlılığıyla o soğuk suya girmesi gerektiğini fısıldadım kulağına. Her kol çekişinde, her nefes alışında sadece tekniğini değil, hayata karşı duruşunu da şekillendirdik. Ben onun hem sığınağı oldum hem de en sert eleştirmeni. Suyun içinde attığı her kulaçta, benim de yüreğim çarpıyordu; hatalarında bir öğretmen gibi yol gösterirken, yorgun düştüğünde bir anne kucağı gibi sardım onu.Çünkü o, suyun prensesiydi. Zehra’nın suya olan sevgisi, anlatılması güç bir tutku. O, havuzun mavisinde kendi dünyasını kuran, suyun sertliğini bir nakış gibi işleyerek yumuşatan bir ruh. Onun için su, sadece bir element değil; hayallerini büyüttüğü bir okyanus. Bugün elde ettiği o kıymetli derece, bu büyük sevdanın bir meyvesidir. Bugün gözlerindeki o parıltı, "Birlikte başardık anne" diyen o sessiz bakış, benim için bu dünyadaki tüm makamlardan daha yücedir. Biz sadece antrenman yapmadık; biz sabrı, disiplini ve pes etmemeyi öğrendik. Bazen bir saniyelik bir iyileşme için günlerce gece gündüz ter döktük. Bir anne olarak evladımın yorulduğunu görmek içimi sızlatsa da, o cevheri işlemek huzur veriyordu. Bugün anlıyorum ki; o zorlu koşturmalar, analizler ve yorgun geçen akşamlar bizi sadece bir madalyaya değil, birbirimize daha sıkı bağlanmaya götürmüş. Şimdi Zehra’nın boynundaki o madalyaya bakarken, sadece bir başarıyı değil, bir annenin kızıyla kurduğu o yıkılmaz köprüyü görüyorum. Bu hikaye burada bitmiyor; aksine yeni başlıyor. Zehra suyun içinde parlamaya devam ettikçe, ben de onun en büyük destekçisi, en sadık yol arkadaşı olmaya devam edeceğim. Yolun açık, kulaçların kuvvetli olsun suyun kızı Zehra…