Hayat bazen tek bir acıyla sınamaz insanı. Bazen üst üste gelir; nefes alacak aralık bırakmadan. Birer hafta arayla iki yakınımı kaybettim. Aynı evde iki kez sessizlik ağırlaştı, aynı kapıdan iki kez taziye girip çıktı. Takvim yaprakları ilerlerken içimde zaman durdu. Bu yazıyı, tam da bu yüzden yazıyorum. Çünkü insan, ardı ardına gelen vedalar karşısında yalnızca üzülmez; sorgular. Kendi faniliğini, sevdiklerinin emanet oluşunu, kelimelerin yetersizliğini ve kalbin taşıyabileceği yükün sınırlarını… Ölüm, dilimizde çoğu zaman serttir. Söylenişi bile ürpertir. Oysa inancımız, bu sertliği yumuşatan bir kelime sunar: Dar-ı bekaya irtihal. Yani geçici yurttan kalıcı yurda göç. Bu ifade, bir bitişten çok bir yer değişimini anlatır. Ama geride kalan için her yer değişimi, bir boşluk demektir. Sandalyenin kenarında asılı kalan ceket, yarım kalan cümle, çalınmayan telefon… İşte asıl imtihan burada başlar. İnanç, acıyı yok etmez; ona anlam verir. Dar-ı bekaya irtihal dediğimizde, sevdiklerimizin yok olmadığını, yalnızca başka bir menzile yürüdüğünü hatırlarız. Bu hatırlayış, gözyaşını dindirmez belki; ama gözyaşının umutsuzluğa dönüşmesini engeller. Çünkü biliriz ki bu dünya, bir konak yeridir. Herkes sırayla iner. Kimi erken, kimi geç. Saatini biz bilmeyiz. İki kaybın ardından şunu fark ettim: İnsan acıyı paylaşırken hafifler, anlamlandırırken güçlenir. Taziye sözleri bazen klişe gelir kulağa; ama tekrar edildikçe kalpte bir ritim oluşturur. “Başınız sağ olsun” demek, aslında “Bu yükü birlikte taşıyalım” demektir. İnancın toplumsal dili tam da burada devreye girer; yas, yalnız yaşanmasın diye. Dar-ı bekaya irtihal, aynı zamanda yaşayanlara bir hesap hatırlatmasıdır. Kırdıklarımızı onarmak, ertelediklerimizi öne almak, sevgiyi yüksek sesle söylemek… Çünkü gidişler, suskunlukla gelir; dönüşsüzdür. Bu yüzden kalanların sorumluluğu artar. Daha merhametli, daha sabırlı, daha farkında olmak gerekir. Sorguladım: Neden bu kadar yakından, bu kadar hızlı? Cevap bulamadım. Belki de cevap aramak yerine teslimiyet gerekiyordu. Teslimiyet, vazgeçmek değildir; anlam arayışını daha derin bir yere bırakmaktır. Duaya. Sabra. Zamana. İnanç, burada bir sığınak olur; fırtınayı durdurmaz ama insanı ayakta tutar. Bugün hâlâ içimde bir ağırlık var. Kabul ediyorum. Ama dar-ı bekaya irtihal ifadesi, bu ağırlığın altında ezilmememi sağlıyor. Sevdiklerimin gittiği yerin sonsuzluk olduğuna inanmak, burada kalan ömrü daha kıymetli kılıyor. Çünkü her gün, bir emanetin bilinciyle yaşamak demek. Bu yazı bir veda değil. Bir hatırlama. Gidenlere rahmet, kalanlara metanet dileği… Ve kendime bir not: Hayat, ertelenmeyecek kadar kısa; sevgi, saklanmayacak kadar değerlidir. Dar-ı bekaya irtihal edenlerin ardından kalanlara düşen ise, bu dünyayı daha insanca yaşamak..