Gökyüzünün mutlak bir sessizliğe büründüğünü sandığımız o anlarda, aslında milyarlarca yıllık bir enerjinin ve manevi ihtişamın gizli yarışı başlar. Başımızı yukarı kaldırdığımızda gördüğümüz o devasa karanlık, aslında iki mağrur hükümdarın, Ayyuk ve Tarık yıldızlarının sessiz ama sarsıcı mücadelesine sahne olur. Biri dillerdeki o meşhur ulaşılamazlık ifadesiyle zirvenin tahtında otururken, diğeri göğü delen muazzam frekansıyla gecenin kalbine bir mühür gibi vurur. Bu ezeli rekabeti ve kendi varoluşlarını anlamak için sözü gök kubbenin bu iki devine bıraktığımızda, kulaklarımıza ilk olarak kuzey göğünün sarı ihtişamı dökülür. Kendini zirvenin ve erişilmez olanın sembolü olarak tanımlayan Ayyuk, arabacının omzunda parıldayan o görkemli ışığıyla söze başlar. İnsanlığın, adını en yükseğe layık gördüğü her şey için bir ölçü birimi yaptığını hatırlatarak, kendi manevi tanımını sığındığı yerle değil, ulaştığı saf niyet ve hakikatin en üst perdesiyle yapar. Onun enerjisi, insan ruhunu yukarı çekmek üzerine kuruludur; aşağıya bakmak yerine, aşağıdakini kendi mutlak yüksekliğine davet eder. Tarık ile olan yarışını da tam bu noktada ayırır. Tarık karanlığı delmekle övünürken, Ayyuk zaten karanlığın hiç ulaşamadığı o tahtın hakimi olduğunu savunur. Onun enerjisi durağan ama sarsılmaz bir ihtişamdır ve yüzyıllardır kimin daha yüksekte olduğu sorulduğunda insanlığın gözü hep ona döner. Çünkü onunla yarışmak, zirvenin kendisiyle yarışmaktır. Tam o sırada, göğün kalbini vuran sarsıcı frekansıyla Tarık yıldızı devreye girer ve Ayyuk’un kendi yüksekliğinin konforunda parıldamasına karşılık, kendisinin aksiyonun ve uyanışın gücü olduğunu haykırır. Adının boşuna "gece gelen" ya da "karanlığı delen" olmadığını, manevi anlamda gaflet uykusunu bölen, zulmeti yırtan ve her gecenin sonunda doğacak mutlak ışığı temsil ettiğini söyler. Tarık’ın enerjisi dalga dalgadır, adeta bir nabız gibi pürüzsüz ve sarsıcı bir güçle akar. Ayyuk’un aksine, insanların kendisine ulaşmasını beklemek yerine, enerjisiyle insanın ruhuna bizzat iner, onu sarsar ve uyandırır. Bu yarışın bir üstünlük değil, bir varoluş savaşı olduğunu belirten Tarık, Ayyuk ulaşılamaz manevi zirveyi tutuyorsa, kendisinin de o zirveye giden yoldaki tüm karanlıkları delen irade olduğunu hatırlatır ve ekler; kendisinin ışığı karanlığı yırtmasaydı, dünyada Ayyuk'un yüksekliğini görecek bir göz bile kalmazdı. Sonuçta gökyüzünün bu iki devasa karakteri, aslında insanın iç dünyasındaki o muazzam dengenin birer aynasından ibarettir. Ayyuk ruhumuzun ulaşmak istediği o tertemiz hedefleri ve manevi gururu temsil ederken, Tarık o mertebeye ulaşırken aşmamız gereken karanlıkları ve içimizdeki sarsıcı mücadele azmini fısıldar. Biri yukarıdan çağırır, diğeri aşağıdan yukarıya doğru yolu açar. Onların göksel yarışı aslında birbirini ezmek yerine tamamlayan muazzam bir senfonidir ve bizlere sadece bu enerjiyi izleyip, kendi içimizdeki zirve ile o zirveye giden iradeyi keşfetmek düşer. Oğlum Tarık Alp’e ithafen sevgilerimle..