Seydişehir’in geleceğini konuşacaksak, suyu konuşmak zorundayız. Geçtiğimiz günlerde Beyşehir Gölü’nü besleyen kaynakları yerinde incelemek amacıyla Yeşildağ’dan başlayarak Kurucuova, Yenişarbademli ve Şarkikaraağaç hattına kadar saha gözlemleri yaptım. Amacım eleştirmek değil, anlamaktı. Gördüklerim ise bize önemli bir gerçeği gösteriyor. Beyşehir Gölü’nü besleyen kaynakların büyük kısmı çeşitli baraj ve regülasyon yapıları ile kontrol altına alınmış durumda. Yani gölü besleyen su, doğal akışına bırakılmış değil; planlanmış, tutulmuş ve yönlendirilmiş. Bu tablo bize şunu söylüyor: Herkes kendi havzasındaki suyu yönetiyor. Peki biz ne yapıyoruz? Seydişehir, coğrafi ve hidrolojik olarak şanslı bir ilçedir. Kendi kaynakları ve su potansiyeli olan nadir bölgelerden biriyiz. Buna rağmen sulamada önemli ölçüde Beyşehir Gölü’ne bağımlıyız. Oysa önümüzde alternatif bir gerçek var: Suğla Gölü. Şarkikaraağaç’ın Karakaya Mahallesi’nde göl suyunun elektrikli pompalarla alınarak tarımda kullanıldığını yerinde gördüm. Demek ki mesele imkânsızlık değil; mesele yatırım ve iradedir. Suğla Gölü’nü tam kapasiteye ulaştırmak, biriken suyu modern pompaj sistemleriyle ilçemizin ihtiyaç duyulan bölgelerine taşımak teknik olarak mümkündür. Evet, enerji maliyeti vardır. Evet, altyapı yatırımı gerektirir. Ancak suyun olmadığı yerde üretim de olmaz, ekonomi de olmaz, gelecek de olmaz. Bugün Beyşehir üzerindeki baskıyı azaltmak istiyorsak, yarın kuraklık karşısında daha güçlü durmak istiyorsak, kendi suyumuzu kendi havzamız içinde değerlendirmek zorundayız. Bu konu siyasi bir tartışma değildir. Bu konu üreticinin alın teridir. Bu konu Seydişehir’in yarınlarıdır. Geç kalmadan, bilimsel veriler ışığında, fizibilite çalışmaları yapılarak Suğla merkezli bir sulama stratejisi ortaya konulmalıdır. Aksi halde her kurak yılda aynı endişeyi yaşamaya devam ederiz. Artık tercih nettir: Ya mevcut bağımlılığı sürdürüp risk alacağız, ya da kendi kaynağımıza yatırım yaparak su yönetiminde bağımsız olacağız. Karar bizim.