İnsan doğumundan ölümüne kadar nice kapılardan geçer… Kiminin eşiğinde bekler öylece, kiminden gerisin geriye döner sessizce, kimindeyse kapıdan geçtiğinin dahi farkında olmaz… Kapılar… İçeri almadan önce geleni, Bakarlar uygun mudur hali ahvali… … Eşiğine gelinen Kapı’nın altından, içeri girmeden önce bazı Notlar atılır; girmeyi hak etmek üzere o kapıdan! Ancak; Yeryüzünün kapıları ile Gökyüzünün kapıları ayrıdır ve farklıdır… Gökyüzünün kapıları An’da açılır ve An’da kapanır… Kapanan kapılar da kim bilir bir daha ne vakit açılır… Kim bilir belki de bir daha hiç açılmamak üzere kapanır..! Bu nedenle iyi değerlendirmek gerek zamanı; kaçırmamak için An’da açılan o kapıları… Sonra insan biz kendimize zulm ettik diyenlerden olarak bulur kendini! Vermez ise yaşamının hakkını… … Sonra Dönerken başı önde gerisin geriye; eskiye… Pişmanlık ateşiyle yanar içten içe… Ve o kapıların eşiğinde beklemek yetmez o vakit öylece..! Kapının altından notlar göndermek gerekir samimiyetle… İşte gökyüzünün kapılarının altından atılan notlardır Dualar! Tertemiz bir niyetlerle gönülden dilenenlerdir; gökyüzünün ikna edici notları… Çünkü ancak Gönül’den inanan inandırır, Dip’ten hisseden yaşar ve yaşatır..! … Beklentilerle ve endişelerle istenenler ise; Yeryüzünün notlarıdır, kapılarının altından kendi elleriyle yazıp gönderilen içeriye..! Nitekim İnsan yaşarken beşerlik ve gönül paralelliğinde; Yeryüzü kapılarının altından da notlar gönderir; Acelecilik ve sabırsızlık içinde! O vakit yazdırır notlarını birer birer; Hırslarına kapılmış olarak yahut korkularının esaretinde… Ancak insan ne vakit tertemiz bir kalple, sakinlik ve sabır içinde Gönül verir; işte o vakit yazılan notlar ulaşır Dip’lerden gökyüzüne… Kapının açılacağına inanmanın da ötesinde; Dip’ten hissederek yaşayandır o vakit, Gönül eşliğinde…