Yazmak eylemi; çok eski zamanlardan beri, yaşamın içinde, pek çok derin izler bırakmıştır. Kimi zaman kendinden bi haber olan insana, içinde saklı kalanları duyurmak üzere, kendinden kendine iki çift kelam etmek için var olmuştur, Kimi zaman bağırmaktan kendi sesinden başkasını duyamayana, ancak sakinleştiğinde okutmak üzere, binlerce sözden daha tesirli olan mektuplarla; “karşımdaki acaba bana ne diyor?” diye bir durup düşünme fırsatı sunmuştur, Kimi zaman duygularını rahatça ifade edemeyenin, yüklerinden hafiflemesi özgürleşmesi ve kendini keşfetmesi için var olmuştur, Kimi zamansa Safsade’ce Kalem’e Gönül vermek için yer bulmuştur… Nitekim yazılanlar kalemin idaresinin nerede olduğuna göre başkalaşırken; aynı zamanda her okuyan da kendi kabınca, kararınca okur… Aslı’nda Okumak ise hissetmektir! Aklının idaresinde bir özgür iradeyle yazan bir kalem; yargılarla, hesaplarla, kitaplarla, korkularla ve kaygılarla doludur. Nefsinin idaresinde bir özgür iradeyle yazan bir kalem ise; kibirle, övgülerle, yergilerle, öfkeyle ve benlik sevdasında yanan kızgınlıklarla, kırgınlıklarla ve nice kavgalarla doludur. Oysa bütün bunların ötesinde bir kalem daha vardır ki; onun mürekkebi ne akıldandır ne de nefsinden… Öyle Dip’lerdendir ki O’nun mürekkebi; yedi deniz daha katılsa, ne tükenir, ne de kirlenir… Her kelamında cümle Alem Bir’lenir! Hakk Kelam’ını; Aşk ile yazan; ancak Gönül Kalem’idir..!