Bir yanda daima sözün en güzelini söylemeye gönül verenler; Diğer yanda öfkeyle, nefretle, dilini kirletenler… … Bir yanda, daima en güzeliyle sözü hal eden gönüller; Diğer yanda, sözünden, yüzünden şer akarken; ufacık bir iyiliği engelleyenler… … Bir yanda her an yeni bi Şen’de nefesiyle nefes verenler; Diğer yanda tekrar eden döngülerde, nefsine yenilenler… … Bir yanda sakinlik ve sabır ile şerleri hayr eyleyenler; Diğer yanda acelecilik ve sabırsızlık ile kendine zulm edenler… … Bir yanda taze baharlar misali çiçek açtıran O’Nur’lu gönüller; Diğer yanda dikenlerini etrafa savurup kanatan, kararmış yüzler… … Bir yanda Şükür ile HU’zur’a varan gönüller; Diğer yanda şikayetler içinde sızlanarak, bahanelerle nefsini temize çekenler… … Bir yanda daima olumlu bakan, olumlu düşünen ve olumlu söyleyen gönüller; Diğer yanda olumsuz düşünceler, sözler ve hallerle nefesini kirletenler… … Bir yanda Hakk İçin Çalışan Aşk ehli gönüller; Diğer yanda acizlik ve tembellik içinde, kendine ziyan edenler… Ve… ARAF’TA KALANLAR! Bir yandan gönül ehlini görüp orada olmak umuduyla “selam size” derler; Diğer yandan ayakkabılarını kuşanmış halde koştururken, zalimler topluluğunu görerek; “ne olur bizi bunlarla bir arada tutma” derler… Ey nefes! Aklının ve nefsinin kölesi olup, kendine zulm edenlerden misin? Arafta; bir o yana, bir bu yana, Yana yana bekleyen misin? Yoksa nefsini arındırıp kurtuluşa ermek üzere gönül veren misin? Dinle bakalım; Ne haldesin?